Monturiol had vroeger eerdere testen gedaan met de Inctineo I. Deze was het gemaakt van hout in de vorm van een vis. In de cabine was plaats voor zes bemanningsleden, kapitein en de stuurman. De overige bemanningsleden  moesten achterin de onderzeeboot plaats nemen.

Het belangrijkste verschil met de Ictineo II. Is dat er gebruik werd gemaakt van een verbrandingmoter en er was plaats voor 20 personen. In 1867  maakt de onderzeeboot zijn eerste duik voor de zes en half uur lang en  berkeikte een diepte van 30 meter.

De belangrijkste uitvinding van Monturiol was de anaerobe motor van de Ictíneo II in combinatie met de oplossing van het probleem van zuurstofvernieuwing in een hermetisch gesloten ruimte. De motor maakte gebruik van een chemische mix van magnesium, peroxide, zink en kaliumchloraat dat door de reactie genoeg warmte produceerde om stoom te maken en waarbij een reactieproduct zuurstof was, dat opgevangen werd in tanks en daarna gebruikt voor ademhaling en verlichting.